Altissim, onipotent, bon Signôr, tôs a son lis laudis, la glorie e l’onôr e ogni benedizion.
Dome a ti, Altissim, si confasin e nissun om al è degn di menzonâti.
Laude a ti, gno Signôr, adun cun dutis lis creaturis, massime par sar il fradi soreli, che al è la lûs dal soreli, e tu midiant di lui tu nus iluminis; e lui al è biel e radiôs cun grant sflandôr: di te, Altissim, al spieli.
Laude a ti, gno Signôr, par sûr lune e lis stelis: in cîl tu lis âs impiadis claris e preziosis e bielis.
Laude a ti, gno Signôr, par fradi vint e pal aiar e pal cîl nulât e seren e par ogni timp, che midiant di chest aes tôs creaturis tu ur dâs sostentament.
Laude a ti, gno Signôr, par sûr aghe, che e je cetant utile e umile e preziose e pure.
Laude a ti, gno Signôr, par fradi fûc, che midiant di lui tu iluminis la gnot, e lui al è biel e gaiart e vivarôs e fuart.
Laude a ti, gno Signôr, par nestre sûr mari tiere, che nus nudrìs e nus governe, e e prodûs pomis cun flôrs incolorîts e jerbe.
Laude a ti, gno Signôr, par chei che a perdonin in non dal to amôr, e a supuartin strussie e tribulazion.
Fortunâts chei che lis supuartaran in pâs, parcè che di te, Altissims, a varan corone.
Laude a ti, gno Signôr, par nestre sûr muart corporâl, che di jê nissun om che al vîf nol pues scjampâ: puars mai lôr chei che a muraran tai pecjâts mortâi.
Fortunâts chei che jê e cjatarà tes tôs volontâts santissimis, che la muart dal spirt no ur fasarà mâl.
Laudait e benedît il gno Signôr e vêtlu agrât e servîtlu cun grande umiltât.


